Naar de markt

Hallo beste lezer! 

Hartelijke groeten vanuit het zinderend hete Cambodja. Temperaturen van tegen de 50 graden, poeh, dat is niet niks! In het klaslokaal heb ik 4 ventilatoren die op volle kracht aan staan. De kinderen van Gon Preah doen het goed, maar ze vinden het ook vreselijk warm…

Ik merk aan mezelf dat ik mijn verwachtingen van mijzelf moet bijstellen en sommige dingen even uit moet stellen. Uitstellen is niet mijn sterkste punt. Ik handel het liefst dingen zo snel mogelijk af, maar met deze temperaturen is dat niet altijd te doen. 

Afgelopen week hadden we weer een markt bij Gon Preah en de kinderen kunnen door goed gedrag te tonen “geld” verdienen tijdens de lessen en de andere activiteiten die zij bij ons doen. Dat “geld” kunnen ze op de markt besteden.

Eens in de 3 maanden openen we een markt waar we gedoneerde kleding, schoolmaterialen en eten verkopen. Dit is een groot succes!, want de kinderen leren dat zij zich goed moeten gedragen in de klas, ze leren om te gaan met geld én ze hebben de gelegenheid om iets voor zichzelf, ouders, broers/zussen te kopen. Het interessante is dat de meeste kinderen als eerste naar de ingrediënten gaan. Daar kopen ze bijvoorbeeld een kilo zout voor hun moeder. Daarna gaan de meesten naar de schoolspullen toe, pas daarna komt het eten en als laatste de kleding…

Vanuit mijn eigen “ik cultuur” had ik een andere volgorde bedacht: eerst de kleding checken. Maar deze kinderen denken als eerste aan hun moeder, bijzonder hè?!

Nou, een nieuwe werkweek staat voor de deur. We hopen allemaal op wat (veel) regen. Een collega werd herinnerd door foto’s die duidelijk maakten dat de stad normaal gesproken in deze tijd blank staat van de regen. Nou, dat konden we ons maar moeilijk voorstellen met die brandende zon op ons gezicht…

Willen jullie bidden om regen? Op de weer-app wordt al 2 weken lang regen voorspeld, maar deze blijft nog altijd uit. Ook voor komende week is regen voorspeld, maar ik moet het nog zien…

Groeten en liefs, 

Aline

សូមស្វាគន៍! Welkom!

Hallo beste betrokkene! 

Eind vorig jaar mocht ik de Barneveldse Wim Hartkamp in Battambang ontvangen. Wat was dat fijn! Fijn om aan een andere Nederlander het land en de kinderen te kunnen laten zien, waar mijn hart zo warm voor draait. In februari kwam Wim terug, en dit keer samen met zijn vrouw. Ik nam hen mee naar één van de sloppenwijken waarin wij werken. 

Over 3 maanden hoop ik mijn broer en zijn familie hier te mogen ontvangen, daar heb ik onwijs veel zin in! Mocht u / jij ooit deze kant op komen, laat het mij weten, dan zet ik de koffie aan! 

Groetjes, 

Aline

Alles is geestelijk (een culturele les)

Als je al een tijd in een andere cultuur leeft, worden veel ongewone dingen heel gewoon. Van de week kwam ik het volgende tegen:

Het viel mij niet eens op, maar een vriend vertelde mij dat op deze cassettetape (zie de dunne sliert bij het paaltje) vloeken zijn uitgesproken. Waarschijnlijk heeft iemand onlangs, of zelfs langere tijd geleden, een auto- of motorongeluk gehad door dit paaltje. De betrokkene heeft een cassette met vloeken uit elkaar getrokken en de tape op de plek van het ongeval gedrapeerd, om zo het voorwerp – in dit geval het paaltje – te vervloeken.

Boeddhisten geloven dat alles geestelijk is, en dat maakt dat er veel angst in hun leven is. Ik zeg vaak: Cambodja en Nederland (en vele andere westerse landen) zijn als twee uitersten. Want Cambodjanen gaan heel ver in hun geloof dat alles geestelijk is, terwijl veel mensen in Nederland hun geloof neergelegd hebben en dit leven leven, alsof het hun enige leven is…

Liefs vanuit een zinderend heet Cambodja (vandaag 40°).

Aline

Spetterspetterspater

De eerste twee weken van februari zijn we 4 dagen met de kinderen van Patea Jeevit naar het zwembad geweest, waar de kinderen zwemles kregen van een outreach team uit Amerika.

Vorig jaar verdronken er 1113 Cambodjaanse inwoners en dus voldoende reden om ervoor te zorgen dat onze kids leren zwemmen!

De kinderen genoten er enorm van en hadden veel plezier samen. Het was soms erg grappig om de kinderen in het water te zien ploeteren. De niveaus varieerden van helemaal geen ervaring / kennis, tot het kunnen blijven drijven en zwemmen zoals een hond dat doet. 

Groetjes Aline

Rosa

Dit is Rosa, lieve, lieve Rosa….

Rosa woont in een sloppenwijk, 1 kilometer bij YWAM (waar ik werk) vandaan. Rosa’s vader is al sinds haar geboorte uit beeld en haar moeder is verslaafd aan drugs. Zij laat haar dochter regelmatig een aantal dagen achter bij haar broer, die in zijn eentje in dezelfde sloppenwijk woont. Waar Rosa’s moeder dan naartoe gaat is niet bekend, maar ik vrees het moment waarop een tweede zwangerschap zichtbaar wordt. 

De eerste keer dat ik de moeder van Rosa ontmoette, was zij onder invloed van drugs en ze brabbelde toen heel wat onverstaanbare onzin uit. Haar dochter Rosa is een rustig, in zichzelf gekeerd meisje, die alles op zich af laat komen en het liefst onzichtbaar is. Soms is ze ook verdrietig. 

God ziet haar. En ik zie haar ook. Iedere week spendeer ik zo’n drie uur met haar, waarin ik haar de liefde geef die zij verdient. 

De afgelopen twee weken zag ik dat het hard achteruit ging met Rosa en daarover lichte ik mijn leider in. Hij schakelde iemand in die connecties heeft met een hulporganisatie in Battambang en die hopelijk zullen kunnen helpen.

Willen jullie bidden voor Rosa en haar moeder? Bedankt!

Groetjes,

Aline

Kerstwensen

Hallo beste betrokkene! 

Ik wil jullie ontzettend bedanken voor jullie betrokkenheid bij mijn missie in Cambodja. 

Het is mijn missie om Gods liefde te delen met kinderen in Cambodja door: Geloof aan de kinderen te brengen en door hen heen de ouders te raken. Hoop geven door kinderen Engels te leren, waardoor ze een beter toekomstperspectief krijgen. Liefde, door persoonlijke aandacht te geven aan de individuele kinderen die in moeilijke situaties verkeren.

In de afgelopen maanden heb ik samen met het team van Patea Jeevit, zo’n 2000 ouders en kinderen mogen bereiken. We hebben hen mogen vertellen over wie Jezus is. We hebben de kinderen de Engelse taal mogen onderwijzen en hen mogen overladen met liefde. Tijdens één van onze kerst outreaches bij een nieuwe locatie, vroeg een collega wie er nog nooit van Jezus had gehoord. Tot mijn verbazing ging een aantal handen de lucht in. Ik ben zo dankbaar dat ik hier mag zijn en mensen mag vertellen over de God die hen ziet!

Ik bid jullie een fijne kerst toe, met familie, vrienden, buren en kennissen en onbekenden. Verspreid liefde in het rond als confetti!

Liefs, 

Aline 

PS Mocht jij mij nog niet financieel ondersteunen en dat wel graag willen doen. Dan kun je een belastingaftrekbare (maandelijkse) gift overmaken op:

Naam: Jeugd Met Een Opdracht
IBAN: NL38 RABO 0326 5210 62
o.v.v.: 2865 Gewoon in Cambodja

Toettoet! Zonder strijd geen overwinning

Hallo daar! 

Ik had jullie nog een blog over mijn rijexamen beloofd, dus hier is ie dan! Hij is langer dan gewoonlijk, maar de moeite waard om te lezen. Het geeft duidelijk weer hoe ingewikkeld het leven in een ander land regelmatig is.

Na de diploma-uitreiking (bij YWAM, zie vorige blog) ging ik naar Phnom Penh toe om mijn vrienden te ontmoeten en mijn autorijbewijs te halen… Mijn leider had aangegeven, dat er een bestuurder nodig was die de kinderen van en naar school kon brengen.  

In Nederland heb ik al 10 jaar een rijbewijs, maar deze is in Cambodja niet geldig. Het kost veel geld om mijn rijbewijs te laten vertalen in Khmer en ik rekende uit dat het veel goedkoper zou zijn om een Khmer-rijbewijs te halen. Zo’n rijbewijs is dan 10 jaar geldig. Ik dacht: dat doe ik wel eventjes, met een week ben ik weer terug in Battambang…

Na 3 keer gezakt te zijn voor het theorie examen en er ook niet echt progressie te zien was in mijn resultaten, (namelijk 15, 13 en 14 fouten) dacht ik er wat anders over… Het hielp ook niet dat de vragen vanuit het Khmer naar het Engels waren vertaald. Ik vroeg of ik het examen in Khmer mocht maken, maar dat mocht helaas niet. In totaal waren er meer dan 600 vragen en antwoorden om uit het hoofd te leren. Met een geheugen als de mijne, is dat geen gemakkelijke opgave.

De vierde keer toen ik het examen moest maken, ging een Cambodjaanse vriendin die politieagente is met mij mee. Dat maakte wel wat indruk. De medewerkers en examinatoren bij het Ministerie van Verkeer kenden mij inmiddels wel en iedereen hoopte dat ik zou slagen. Ook de examinator wenste mij het beste toe en hij gaf mij een koptelefoon om te luisteren naar de theorie vragen in Khmer. Wat denk je? Ik slaagde! Met maar 2 fouten! De medewerkers van het ministerie waren diep onder de indruk. 

Maar ik was nog niet klaar, want hierna moest het praktijkexamen nog gebeuren… 

Iets wat nog moeilijker bleek te zijn… In Cambodja gaat zo’n examen op een andere manier dan in Nederland. Je moet in je eentje met 10-15 km/h over een uitgestippeld parcours rijden en twee bijzondere verrichtingen in één keer foutloos uitvoeren. Een beetje bijsturen bij het achteruit inparkeren was al genoeg om te zakken en ik zakte daarom 2 keer…

Bij de derde keer begreep ik steeds meer van de Cambodjaanse manier van afrijden en wist toen dat het niet zozeer mijn fout was dat ik zakte. Een vriend vertelde mij dat het grootste gedeelte van de Cambodjanen zonder rijbewijs auto rijd, of een rijbewijs aan de kant van de weg heeft gekocht. Mijn buren en vrienden zeiden: geef de examinator $30,- extra en dan zal je slagen. God was echter van het begin af aan heel duidelijk toen hij zei te volharden en het op de eerlijke manier te doen.

Ondertussen was ik door mijn geld heen. Mijn leider in Battambang had al eerder aangegeven dat er amper genoeg geld is om voor de kinderen hun school te betalen, laat staan om voor mijn rijbewijs te betalen. Daar kon ik dus niet iets van verwachten… Toen bracht ik tijd door met God en Hij inspireerde mij om te lezen uit het boek ‘angstig voor niets’ van Max Lucado, waarin het verhaal van de vermenigvuldiging van de 5 broden en 2 vissen geschreven staat. God sprak zo duidelijk tot mij toen ik de volgende vijf zinnen las: “er is niet één munt uitgeven. Ze begonnen de dag met tweehonderd munten. Ze sloten de dag af met tweehonderd munten. Daarnaast vulden ze twaalf manden met etensresten.” Het sterkte zo mijn overtuiging: ANGST IS ONNODIG, WANT JEZUS IS DICHTBIJ!

Ik besloot mijn nood op Facebook te delen. Drie personen reageerden en stuurden mij een gift. Ik kon doorgaan met afrijden! De avond voordat ik voor de vierde keer ging afrijden, bad mijn Amerikaanse huisgenoot samen met mij voor een zacht hart van de examinator. Ik ervoer zo’n rust en vrede en ik zei tegen God: morgen zal ik voor de laatste keer gaan. Slaag ik of zak ik, geef mij vrede Heer en laat Uw wil gedaan worden in Jezus’ naam. 

De volgende ochtend had ik weer afgesproken met een rijinstructeur om het achteruit inparkeren nog een aantal keren te oefenen voordat ik zou afrijden. Iedere keer ging het foutloos. Ik voelde mij zeker dat ik het zou halen. Toen moest ik voor de 4e keer afrijden en wat denk je? Het achteruit inparkeren ging opnieuw niet in één keer goed. Ik moest een kleine aanpassing maken, waarvoor ik eerdere keren gezakt was. Teveel zenuwen, teveel druk…? Maar dit keer echter, kwam de examinator niet naar mij toe en hij liet mij het parcours afrijden en feliciteerde mij uiteindelijk met het behalen van mijn rijbewijs!!!! 

Diezelfde middag kon ik mijn rijbewijs ophalen en heeeeel opgelucht een dansje doen en God danken voor de les die Hij mij had geleerd: volharden en niet op geven en altijd vriendelijk te blijven – haha. Alle medewerkers bij het Ministerie van Verkeer waren zo blij voor mij en nodigden mij uit in het weekend te proosten op de overwinning. Helaas lukte mij dat niet, omdat ik op vrijdag terug zou reizen naar Battambang. 

De 3 weken in Phnom Penh waren een grote belevenis. Een aantal zinnen uit mijn dagboek die ik tijdens de drie weken in Phnom Penh opschreef: “Ik verdien niets wat God mij al heeft gegeven, maar toch zegent Hij mij nog meer!” En ook: “Ik weet dat God dit alles heeft gebruikt om te leren: 1. Op Hem te vertrouwen 2. Niet op te geven als het moeilijk wordt 3. Liefdevol en geduldig te blijven.” 

Inmiddels weet iedereen bij het Ministerie van Verkeer dat ik op God vertrouw en dat ik een liefdevolle Christen ben. God gebruikt mij hier! Op naar vele veilige kilometers met mijn rijbewijs!

Bedankt voor je interesse en het lezen van deze blog. Ik hoop dat je bemoedigt bent, en graag tot de volgende keer!

Liefs, 

Aline 

Diploma gehaald!

Hallo beste betrokkene, 

Leuk dat je weer meeleest en meeleeft met mijn leven in Cambodja! Er is weer veel gebeurd in de afgelopen maanden! Eind september ben ik geslaagd voor de School of Ministry Development van YWAM – hoera!! We hadden een feestelijke diploma-uitreiking tijdens de ‘community night’ op woensdagavond. 

Ik heb ontzettend veel geleerd tijdens de opleiding, met lesonderwerpen als: leiderschap, crossculturele conflicthandeling, karaktervorming, visievorming en het leven in een community. Daarna was het tijd om te zien of het werk bij het Jeevit House bij mij zou passen… Nou, dat past zeker! Want iedere dag kan ik doen wat ik het allerliefste doe: kinderen liefhebben, bemoedigen, aanmoedigen en onderwijzen. 

Na de diploma uitreiking ben ik voor drie weken in Phnom Penh geweest om mijn Cambodjaanse autorijbewijs te halen. Dat was een hele uitdaging! Hierover hoop ik in een ander blog meer te schrijven. 

Het was enorm fijn om al mijn vrienden in Phnom Penh weer te zien! Nu ben ik weer terug in Battambang en het is ook heel fijn om hier weer te zijn! 

Willen jullie bidden voor rust, wijsheid en bescherming bij alles wat ik hier voor de Heer mag doen?

Lieve groet,

Aline Wisse

Feest en inspiratie

Op mijn verjaardag was ik bij de Canadese Marie Ens. Zij nodige mij uit voor een lunch en had een verrassingstaart voor mij gebakken! Jonge kinderen zongen mij uit volle borst toe. 

Tegen het einde van de oorlog in Cambodja, werd Marie samen met haar man geroepen om naar Cambodja te verhuizen en de mensen hier te gaan dienen. Ze werkten voor een organisatie en later zetten zij hun eigen organisatie op, met de naam: Place of Rescue. Haar man overleed, haar kinderen trouwden en verhuisden naar andere landen, maar Marie bleef in Cambodja.

Op het terrein van Place of Rescue wonen zo’n 40 kinderen en 10 baby’s, en ook een aantal oma’s met HIV/AIDS wonen daar. Het is zo bijzonder om te zien hoe Marie door vele kinderen als ‘oma’ wordt gezien.

Nieuwe baby’tjes worden meestal door hun eigen moeder gebracht. Het zijn moeders die als prostituee werken of moeders die om andere redenen geen veilig huis aan hun kind kunnen bieden.

Eerder dit jaar werd er een baby’tje gebracht die bij het grof vuil aan de kant van de weg was gevonden. Ik kon niet stoppen hem te overladen met liefde, voor hem te zingen en voor hem te bidden.

Place of Rescue heeft meerdere ‘moeders’ in dienst, die deze kinderen opvoeden als waren zij hun eigen kinderen. Ik werd overspoeld door de liefde die zo tastbaar aanwezig is op deze plek, waar zoveel kinderen een tweede kans in het leven krijgen. Wat een gezegende plek daar!

Mijn hart klopt voor kinderen als deze en ik ben dankbaar Marie Ens te kennen! 

Bemoedigen

Gisteren mocht ik mijn getuigenis delen met de ouders van de kinderen in het project. Wat werden zij geraakt door wat zij hoorden, en door de liefde van God. Veel Cambodjaanse mensen denken dat wij in het westen alles hebben, en zij hier niets hebben. Na mijn getuigenis vertelden zij mij hoe het hun bemoedigd had om niet op zichzelf neer te kijken, te vechten voor een betere toekomst en hun vertrouwen op God te stellen.

Groetjes Aline