Een kijkje in de klas van teacher Aline

Op de foto’s zie je Vireak en Reaksa. Sinds 4 maanden geef ik hen 5 dagen in de week Engelse taalles. Bijna 3 jaar geleden zijn zij hun moeder verloren aan kanker en sindsdien voedt hun vader hen, met hulp van vrienden en hun oma, op. Ontzettend bijzonder om te zien hoe Cambodjanen elkaar helpen en hoe zij, op uitzonderingen na, nooit alleen komen te staan.

Omdat de scholen in Cambodja anderhalf jaar geleden gesloten werden, is Vireak slechts een paar weken naar school geweest. Na de sluiting van school had hij online verder moeten gaan, maar zijn vader heeft hier geen tijd voor, omdat hij zo’n 60 uur per week werkt. De kinderen hebben bijna 2 jaar lang niets gedaan en hebben dus een behoorlijke achterstand.

Sinds afgelopen maandag staat Vireak ingeschreven bij een nieuwe basisschool, want de school waar hij naartoe ging, kon zijn vader niet meer betalen. Mijn oude buurvrouw, de moeder van Darin, vertelde hem over de basisschool en nu gaat Vireak daar naartoe.

Vader heeft mij aan het begin gezegd zijn kinderen niet over Jezus te vertellen, omdat hij hen alleen met een boeddhistische achtergrond op wilt voeden.  Wonder boven wonder is deze school een Christelijke school!

Ik vind het zo fijn om Vireak en Reaksa te onderwijzen! Ook komt het zo nu en dan voor dat zij niet geconcentreerd zijn en afgeleid worden door andere gedachten. Soms zijn het herinneringen aan hun moeder. Dan praten zij ineens honderduit over haar en over de laatste herinneringen die zij aan haar hebben in het ziekenhuis. Dan pas ik mijn les aan en laat ik ze hun gedachten en emoties uiten door ze bijvoorbeeld een tekening op het schoolbord te laten maken. Zij zijn altijd blij als teacher weer komt en ik ben net zo blij om hun weer te zien!

Wil je bidden voor deze 2 twee kinderen en hun vader?

Liefs,

Aline

Blog: 3…., 2……, 1……., ACTIE!

De afgelopen maanden ben ik steeds meer geaccepteerd en verwelkomd in het leven van mijn badmintontegenstander en zijn vrouw en dochter.

Gisteren had ik een heel mooi gesprek met hen over de overeenkomsten en verschillen in ons geloof. We hadden het over de liefde die uitgaat van het boeddhistische geloof en hij vertelde mij over de goede daden die hij als Boeddhist moet doen, om daardoor niet terug te keren in het volgende leven als een hond, kat of erger.

Ik mocht hen vertellen over de vrijheid die ik als Christen heb dankzij het offer van Jezus aan het kruis en dat Hij ook voor hen is gestorven. Het is zo fijn om dit alles in het Khmer te kunnen doen, want hoewel hij twee talen – Chinees en Khmer – beheerst, spreekt hij geen woord Engels.

Wil je bidden voor deze man en voor zijn vrouw die al jaren het meest van haar tijd in bed ligt en soms in een rolstoel naar buiten komt. Door artritis heeft ze heel veel pijn aan haar benen.

Liefs, 

Aline

Pchum Ben

Denk aan Halloween, maar dan net even anders. Mensen in Cambodja weten dat het geestenrijk echt is, het is in de cultuur verweven. Zij zien dingen, die wij als (nuchtere) westerlingen niet zien. Tijdens het pchumben festival, worden geesten van voorouders in het dodenrijk aangeroepen en gevoed. Maar ze vergissen zich en roepen in werkelijkheid demonen aan.

Door gesprekken met Cambodjanen en wat research op internet kwam ik veel te weten over dit feest;

Pchum Ben is een feestdag in Cambodja die volgt op de periode die ‘Vassa’ wordt genoemd, een soort ‘boeddhistische vastentijd’, en wordt al langer met grote toewijding door het Khmer-volk gehouden dan iemand zich kan herinneren.

In wezen is Pchum Ben een tijd om te onthouden, te vereren en voedseloffers te presenteren aan iemands overleden familieleden. Voorouders worden geëerd tot zeven generaties terug, en er worden ook offers gebracht voor degenen zonder levende afstammelingen of in plaats van degenen die de ceremonies niet konden bijwonen.  Feestvierders staan ​​’s morgens vroeg op om rijstballen en andere etenswaren te koken, die ze naar de monniken in tempels en pagodes brengen.  De monniken zingen de hele nacht sutta’s (boeddhistische geschriften) zonder te slapen, en voeren vervolgens de kleurrijke en complexe voedselofferingsceremonies uit.  Sommige Khmer geven het voedsel aan de priesters, terwijl anderen het bij pagodas achterlaten voor hun overleden familieleden om te eten.  De eerste veertien dagen worden veel offers gebracht, maar de laatste, vijftiende dag, is het grote hoogtepunt van de hele periode.

 Pchum Ben is ook de tijd waarin de “poorten van de hel” verondersteld worden te openen en degenen die daar gevangen zitten naar buiten te laten om naar het land van de levenden te reizen om voedsel van hun familieleden te ontvangen.  Sommige worden slechts tijdelijk uitgelaten, terwijl andere naar verwachting blijvende verlichting krijgen. Aanbieders geloven dat ze verdiensten ontvangen door de doden te helpen en zegeningen van hen ontvangen, maar ook vloeken als ze falen in hun familiale plicht.

Cambodjanen uit het hele land reizen naar hun familie in hun geboorte provincies voor Pchum Ben, en er zijn ceremonies in veel steden en dorpen.  De meeste ceremonies omvatten diensten rond tempels en menigten die buiten wachten met aangestoken wierook in de hand terwijl de monniken binnen rituelen uitvoeren.  Er zijn ook symbolische gebeurtenissen waarbij vijf hopen zand of rijst worden gevormd en versierd in een poging om naar de berg Meru te wijzen, waar verschillende boeddhistische goden zouden wonen. Tijdens deze weken ervaar ik zelf heel sterk dat er een strijd gaande is in de geestelijke gewesten, ook vorig jaar had ik exact hetzelfde bedrukkende gevoel en was er veel gaande in mijn eigen gedachten. Ook mijn twee leerlingen, waren vorige week in één keer zo anders en afstandig naar mij toe. Licht en duister gaat niet samen, God zij dank mogen wij als Christenen weten dat het licht al reeds heeft overwonnen en mogen we Zijn licht blijven uitdelen!

Voor Cambodjanen is de geestelijke wereld een hele reëele wereld. Zo was ik een half jaar geleden met mijn overbuurmeisje naar haar tempel toe en liet ze mij de graven van haar opa en oma zien. Ik zag dat ze veranderde toen we daar waren, ze werd stil en trok zich terug en later vertelde ze mij dat ze boze geesten had gezien. Ik had niets gezien, behalve een aantal graven…

Wil je deze week bidden voor de Christelijke Cambodjaanse bevolking en in het bijzonder voor het gezin waarbij ik in huis woon die deze week ook in hun geboorte provincie, bij hun boeddhistische familie is en ook voor mij?

Zorg dat je genoeg drinkt!

In Nederland is de zomer weer voorbij! Hopelijk hebben jullie genoten! Wist je dat het kraanwater in Cambodja niet drinkbaar is? De meeste mensen kopen daarom grote plastic jerrycans met water. Daarin zit 20 liter gezuiverd drinkwater. 

In het begin gebruikte ik deze jerrycans ook. Met 1 jerrycan deed ik ongeveer 6 dagen. Ik moest er altijd 3 trappen mee omhoog sjouwen, maar al snel ontdekte ik een waterfilter in een winkelcentrum. Dat scheelt een heleboel gesjouw en is uiteindelijk ook milieuvriendelijker en goedkoper!

Groetjes Aline

Liefhebben

Het is een behoorlijke rit vanaf mijn huis (40 minuten), maar als ik in de buurt van Tuol Tompong moet zijn, lunch ik meestal bij Indy House. Heerlijke sappige kipfilet met salade en frietjes…

Zo’n 2 maanden geleden was er een nieuwe serveerster; een 60-jarige alleenstaande vrouw zonder kinderen, die dankzij haar baantje iedere dag kan overleven. Vanaf de eerste seconde hadden we een speciale band met elkaar. Toen ik daar gisteren weer aankwam, liep ze snel naar me toe en gaf me (niet echt corona proof maar heel erg welkom) een hele dikke knuffel en vertelde ze me dat ze me zo erg had gemist.

Dit is waarom ik leef, om lief te hebben.

Een hondenleven


Sinds januari hebben we nieuwe buren. Een paar mannen van rond de 25 jaar waren een aantal dagen spullen aan het verhuizen naar het huis hiernaast, dus dacht ik dat ze hier kwamen wonen. We maakten kennis maar daarna zag ik de mannen haast niet meer. In februari liep er tot mijn verbazing een hondenpup bij hen boven op het dak. De meiden hier in huis en ik waren op slag verliefd en dagelijks waren we even op het dak te vinden bij de pup. Een maand later was er nog een tweede pup! Dubbele pret zou je zeggen… 

Maar toen ontstonden er problemen. Deze schattige pups werden maar één keer per dag uitgelaten en veel van hun behoeften deden ze op het dak. Toen ze klein waren was dit nog niet zo’n heel groot probleem, maar je weet: hoe groter de hond………… En daarbij komt, dat de buren de poep al snel niet meer opruimden en dus was de stank niet meer te houden. Super sneu voor die hondjes, maar ook voor ons en voor mij, want ik hing mijn was altijd te drogen op het dak!

Ik vroeg aan de vader van het gezin – waarbij ik in woon – of ik er iets van mocht zeggen, maar hij zei dat hij geen problemen wilde hebben met de buren en de vrede wilde bewaren. Toen de stank hem ook teveel werd gaf hij mij uiteindelijk toch toestemming om er wat van te zeggen. Dat deed ik dan ook graag. Ik vroeg aan de buurmannen of zij de poep op wilde ruimen en of ik hen misschien kon helpen door de honden eens per dag uit te laten. Mijn eerste vraag bracht hen iets in verlegenheid en ze vertelden mij dat honden in Cambodja anders gezien worden dan in het westen. Het is hier heel normaal om je hond te verwaarlozen (hoewel er natuurlijk ook uitzonderingen zijn.) Desalniettemin lieten ze een schoonmaakster alle poep op het dak opruimen. Mijn tweede vraag sloegen ze, ook nadat ik het een aantal keren aanbood en zei dat ik het met heel veel liefde zou willen doen, af.

Op een avond kwam de oudste dochter naar mij toe en ze vroeg mij of ik hoorde wat zij hoorde. Ik zette het geluid van mijn muziek stil en luisterde en hoorde het inderdaad ook: hondengejank en geschreeuw van één van de buurmannen. Ik liep naar boven en opende de deur. Toen zag ik dat één van de buurmannen van mij schrok en een stok weglegde. De oudste pup zat in elkaar gedoken in een hoek van het dak. De man keek mij even aan en ging snel naar binnen. De volgende dag zag ik dat de pup mank liep door de klappen die hij had gekregen. Enorm sneu!

Des te meer mensen ik hier spreek over het houden van dieren, des te meer ik mij besef dat het normaal is voor veel Cambodjanen om hun honden en andere dieren te verwaarlozen.

5 jaar geleden kwam ik ‘s avonds op de markt eens de volgende kraam tegen:

Toen ik aan mijn buurvrouw vroeg of zij hondenvlees eet, vertelde ze mij dat honden vlees heerlijk is en ook vertelde ze mij dat de hondenvleesverkopers vlakbij mijn huis zijn…….

Winkel van Sinkel

Weet je nog… de rijdende winkel van sinkel, die vroeger door de straten in Nederland reed? Zo rijden er in Cambodja ook verkopers door wijken heen met veelal plastic manden, vergieten, bezems, stoffers en noem maar op… mooi makkelijk om niet van huis te hoeven!

Spoorloos

Laatst vertelde de moeder van het gezin waarbij ik in huis woon, dat er een man was die zei haar broer te zijn. Hij zei dat hij op 6 jarige leeftijd – tijdens de oorlog tegen de Rode Khmer – van zijn familie was gescheiden en daarna, 36 jaar lang zonder zijn familie had geleefd.

De vermiste broer was zijn ouders op het spoor gekomen en hij had hen verteld dat hij hun zoon was! Hij had zelf echter geen duidelijke herinneringen meer aan vroeger, waarmee hij kon aantonen dat hij echt familie was. Hij had een moeilijk leven gehad en had jaren lang op de straat geleefd. 
De familie had had inderdaad 36 jaar lang een zoon en broer moeten missen en ook waren er uiterlijke gelijkenissen! 

De hele familie kwam bij elkaar en er werd kennis gemaakt met deze mogelijke (klein)zoon, broer, oom en neef. Later heeft een DNA test uitgewezen dat hij inderdaad de ‘verloren zoon’ is! 

Heel bijzonder voor mij om dit verhaal van zo dichtbij mee te maken! 
Veel Cambodjanen waarmee ik over de oorlog praat, vertellen dat ze 1 of meerdere familieleden zijn verloren tijdens de oorlog. 

Laatst sprak ik met iemand die beide ouders en 5 broers en zussen was verloren. Dat komt dichtbij, omdat ik zelf ook uit een gezin kom met 5 broers en zussen. Onvoorstelbaar om me te bedenken dat zij én mijn ouders er niet meer zouden zijn! 

Ondanks het tragische verleden van Cambodja, zijn Cambodjanen enorm sterk. Ze zijn ontzettend vriendelijk, terwijl er juist voor hen alle reden is om verbitterd te zijn. Cambodjanen denken om elkaar en geven nooit op! 

Groetjes Aline

Een nieuw gerecht

Wat een verrassend einde van mijn dag weer, opeens werd ik uitgenodigd door een buurman met wiens dochter Reaksa ik aan het wandelen was, om met hem, zijn kinderen en een paar van zijn vrienden te eten. De man is 2 jaar geleden zijn vrouw verloren en zijn vrienden helpen hem een beetje in huis met de kinderen en met het eten koken, bijzonder! 

Omdat het mij een beetje ongepast leek om met 4 mannen te dineren en ook om beleefd te zijn, sloeg ik zijn aanbod af, hij zei: maar mijn dochter is er toch ook bij? Zijn zoontje stond in de deuropening en keek mij super lief aan en riep: kom eet toch gezellig mee! 

Binnenkort begin ik ook met het Engels onderwijzen van zijn kinderen en ik ken de man al wat langer dan vandaag dus ik besloot het aanbod aan te nemen… Vandaag kon ik een nieuw gerecht afstrepen op mn voedsel lijst: naast honden, slangen, insecten, bevruchte eieren en ander, voor ons ongewoon voedsel, kan ik nu ook vogel met ei van mijn lijstje afstrepen, lekkerder dan eend moet ik zeggen! Na het eten nog een karaoke liedje gezongen en nu in mn bed, ik heb geen spijt dat ik ja heb gezegd, het was heel erg fijn met zijn kinderen ❤

Ik ben nog druk bezig met de afronding van de studie om Engels te onderwijzen, maar daar hoop ik snel klaar mee te zijn. Bid je mee dat ik een goede band met de kinderen opbouw en hen kan helpen en dat God Zijn liefde voor hen door mij heen laat zien?


Liefs vanuit Cambodja!
Aline