Spoorloos

Laatst vertelde de moeder van het gezin waarbij ik in huis woon, dat er een man was die zei haar broer te zijn. Hij zei dat hij op 6 jarige leeftijd – tijdens de oorlog tegen de Rode Khmer – van zijn familie was gescheiden en daarna, 36 jaar lang zonder zijn familie had geleefd.

De vermiste broer was zijn ouders op het spoor gekomen en hij had hen verteld dat hij hun zoon was! Hij had zelf echter geen duidelijke herinneringen meer aan vroeger, waarmee hij kon aantonen dat hij echt familie was. Hij had een moeilijk leven gehad en had jaren lang op de straat geleefd. 
De familie had had inderdaad 36 jaar lang een zoon en broer moeten missen en ook waren er uiterlijke gelijkenissen! 

De hele familie kwam bij elkaar en er werd kennis gemaakt met deze mogelijke (klein)zoon, broer, oom en neef. Later heeft een DNA test uitgewezen dat hij inderdaad de ‘verloren zoon’ is! 

Heel bijzonder voor mij om dit verhaal van zo dichtbij mee te maken! 
Veel Cambodjanen waarmee ik over de oorlog praat, vertellen dat ze 1 of meerdere familieleden zijn verloren tijdens de oorlog. 

Laatst sprak ik met iemand die beide ouders en 5 broers en zussen was verloren. Dat komt dichtbij, omdat ik zelf ook uit een gezin kom met 5 broers en zussen. Onvoorstelbaar om me te bedenken dat zij én mijn ouders er niet meer zouden zijn! 

Ondanks het tragische verleden van Cambodja, zijn Cambodjanen enorm sterk. Ze zijn ontzettend vriendelijk, terwijl er juist voor hen alle reden is om verbitterd te zijn. Cambodjanen denken om elkaar en geven nooit op! 

Groetjes Aline