Als ‘ja’ eigenlijk ‘nee’ betekent

Ik kom binnen bij de gebedsavond en de airconditioning staat aan, ik zeg: oh wat is het koud zeg, de Filippijnse vrouw van mijn leeftijd die alleen in de kamer is zegt: ja het is best koud hè, ik kan de afstandsbediening van de airco nergens vinden, ze loopt de kerk in en pakt een afstandsbediening en zegt laten we dit proberen. Het werkt! Ik blij! Vervolgens komt er een andere, iets oudere vrouw binnen, pfoe wat is het warm hier zeg, zegt ze! De Filippijnse vrouw die net zelf de airco warmer heeft gezet antwoord: nou hè! Ik heb net de airco aangezet, en ze zet de airco weer kouder. 

Deze vrouw wist allang waar de afstandsbediening lag maar durfde niet tegen mij te zeggen dat ze de airco zo koud wilde houden en daarna niet tegen de andere vrouw dat ze de airco minder koud had gezet. De andere vrouw die binnenkwam en het warm vond, is ouder dan dat ik ben en krijgt daardoor automatisch meer respect en haar stem is automatisch meer waard dan mijn stem. Best ingewikkeld soms, in Nederland zijn wij recht voor zijn raap en weten en zeggen we precies wat we willen. En is dat dan niet hetzelfde als liegen? Voor ons westerlingen zou dit inderdaad liegen zijn maar Aziaten zijn zich van geen kwaad bewust en vinden het belangrijker om de vrede te bewaren en anderen tevreden te stellen. Het zit er zo ingebakken in de Aziatische cultuur dat zij zich van geen kwaad bewust zijn… Dat is de reden waarom ik, wanneer mensen die ik nog niet echt ken, mij uitnodigen om mee te eten, eerst een aantal keer nee zeg, willen ze écht dat ik blijf eten dan zullen ze de vraag herhalen, vroegen ze het alleen uit beleefdheid, dan zullen ze het na mijn eerste afwijzing, al niet meer vragen.