Social What?!

Social distancing… Een woord dat bij jullie niet meer weg te denken is uit het dagelijks leven…. Een woord waar veel gesprekken over worden gevoerd; tot hoever moeten jullie gaan?

In Cambodja echter, is dat wel anders, omdat hier, op het moment van schrijven het aantal officieel vastgestelde Coronadragers, nog steeds relatief klein is, hoewel er genoeg verhalen rondgaan over vele achtergehouden gevallen..  De vele Cambodjanen die dagelijks hun eetwaren op de markt verkopen, hebben hun werkzaamheden weer opgepakt. Dat is ergens maar goed ook want de verkopers hebben op hun beurt de inkomsten hard nodig. Het is hopen en bidden dat de wonderbaarlijke getallen kloppen en Cambodja gespaard zal blijven voor een uitbraak. Ruimte in ziekenhuizen is er namelijk bij lange na niet genoeg in Phnom Penh met haar anderhalf miljoen inwoners, en dan heb ik het alleen maar over Phnom Penh…

In een warme cultuur als die in Cambodja is het normaal gesproken al ondenkbaar dat mensen niet samen zijn. Dus ook tijdens de crisis waarin we leven is dit hetzelfde geval… Een tijd ben ik zenuwachtig geweest als ik buiten was geweest dacht ik: wat als ik besmet ben en de zwakkere mensen in mijn omgeving aansteek? Dat zou ik zo vreselijk vinden om daar verantwoordelijk voor te zijn. Ik bleef daarom zoveel mogelijk thuis of dichtbij huis. Naarmate de tijd verstrijkt, merk ik dat het steeds moeilijker wordt om die sociale afstand te houden. Mensen zijn niet geschapen om op afstand van elkaar te leven.. Het is voor mij ondenkbaar hoe jullie looproutes in supermarkten af moeten gaan of beboet kunnen worden voor het niet houden aan de anderhalve afstand regel. Er zijn zoveel meer dingen die ik via SM lees en zie, over uitbraken van het virus en de regelgeving in andere landen die ik mij niet kan bevatten.. Een hele tijd had ik het gevoel op een andere planeet te leven..

Om mijzelf zo veilig mogelijk te houden en te beschermen tegen het Corona virus, probeer ik niet onnodig de deur uit te gaan, leer ik online de taal, voer ik gesprekken met mijn buren, geef ik Engelse taalles aan mijn buurmeisje en het zoontje van de tuinman, houd ik mijzelf samen met mijn Chinese overburen in beweging met een springtouw en ontmoet ik andere mensen in de wijk waarin ik woon. Twee keer in de maand bezoeken wij de sloppenwijken waarin wij werken, bemoedigen we de mensen, bidden we met hen en helpen we hen in dit moeilijke seizoen een handje mee door hen te zegenen met rijst, noedels en zeep.

Of er nu veel of weinig Coronagevallen in Cambodja zijn, de gevolgen zijn er wel degelijk. Veel mensen zijn hun banen verloren doordat de export van producten afkomstig uit Cambodja stopgezet is. Veel kledingfabrieken hebben hun deuren daarom moeten sluiten en ook kleinere, onlangs opgezette bedrijfjes hebben hun deuren moeten sluiten. Mensen in de sloppenwijken hebben nóg minder werkkansen en ook grotere organisaties kunnen hun maandelijkse kosten soms maar net betalen.

Ik besef mij dat ik mij in een vrij unieke positie bevindt en dank God daarvoor. Ook dank ik jullie als betrokkenen voor jullie gebeden en ondersteuning! Ik bid jullie bescherming en gezondheid toe in dit seizoen waarin sommigen van jullie, ver weg of dichtbij op vakantie gaan.

Liefs,

Aline